Start your book
All stories
artykuły

Co podarować rodzicom i dziadkom na Boże Narodzenie?

Do dziś bożonarodzeniowy poranek najpierw czuję w zapachu cynamonu, a dopiero potem widzę.

U nas mandarynki pojawiały się dopiero w grudniu. Mama je chowała, ale zapach zawsze zdradzał kryjówkę. Przed wigilijną kolacją w kuchni pachniało ciasteczkami kūčiukai i suszonymi borowikami. W garnku gotował się kisiel żurawinowy. Tata przynosił choinkę, a przez otwarte drzwi do przedpokoju wpadał chłód. Ustawiał ją w wiadrze z piaskiem, a jej zapach rozchodził się po całym domu. W Wigilię przy stole zasiadało więcej osób niż na co dzień. Mama rozstawiała talerze i sprawdzała, czy dla wszystkich wystarczy miejsca, a tata przynosił z drugiego pokoju brakujące krzesło. Dziadek wkładał pod obrus siano. My, dzieci, wyciągaliśmy źdźbła i porównywaliśmy, kto ma dłuższe. Ten miał żyć dłużej. Śmialiśmy się, choć nie do końca rozumieliśmy sens tej wróżby. Prezenty były wtedy proste: słodycze i jakaś zabawka. Mieściły się pod choinką, bez wielkich opakowań i kokard. Przez cały wieczór nie dawały nam spokoju. Wciąż zaglądaliśmy pod gałęzie, zgadywaliśmy, co tam jest, i pytaliśmy, czy już można zajrzeć. Czekaliśmy do rana, aż wreszcie pozwolą nam je rozpakować. Po przebudzeniu jako pierwsi wyskakiwaliśmy z łóżek. Ile było radości, gdy znajdowaliśmy te słodycze i zabawkę! Pamiętam też skrzynkę pocztową pełną kartek. Najbardziej lubiliśmy je oglądać. Na jednej była ośnieżona choinka, na drugiej siwobrody Mikołaj z workiem prezentów, na trzeciej świeczki w oknie. Po charakterze pisma i stemplu pocztowym zgadywaliśmy, kto mógł je przysłać, a mama czytała na głos: „Wesołych Świąt Bożego Narodzenia! Życzymy zdrowia i spokoju. Całujemy — Regina i Vladas.“ Potem wybieraliśmy najładniejszą kartkę. Teraz to ja sama rozstawiam talerze. Przed Bożym Narodzeniem coraz częściej słyszę: „Niczego mi nie potrzeba.“ Rozumiem, wszystkie potrzebne rzeczy już mamy. W szufladzie wciąż leżą kartki, które oglądaliśmy w dzieciństwie, stare zdjęcia i przepisy zapisane ręką mamy. Kiedy je wyjmujemy, jest co wspominać i opowiadać. Z tego, co się zachowało, i z tego, co jeszcze pamiętamy, powstaje rodzinna książka. Przeglądając ją, znów mielibyśmy co czytać na głos.