Dlaczego warto jeszcze raz wysłuchać tej samej historii
Wieczorem dzwoni telefon. Na ekranie – „Mama”. Dzwoni tylko na chwilę, ale już po chwili opowiada o domu z młodości albo o kimś, kogo od wielu lat już nie ma.
Po kilku zdaniach zdajemy sobie sprawę – to już słyszeliśmy. Wiemy, co będzie dalej, w którym momencie się zaśmieje. Mamy ochotę powiedzieć: „Mamo, już to opowiadałaś”, zwłaszcza gdy gotuje się kolacja albo czeka praca. A ona nie opowiada po to, żeby sprawdzić naszą pamięć. Tego wieczoru po prostu chce porozmawiać.
Czasem historia jest niemal taka sama, a czasem pojawia się w niej jeden nowy szczegół. Mama po raz pierwszy mówi, kto jeszcze siedział przy stole, jak nazywano sąsiadkę, dlaczego tamtego ranka jej ojciec się spieszył. Sama może nie zauważyć, że wcześniej o tym nie wspominała. Dla nas to jedno zdanie, a w historii rodziny może pozostać jedyną informacją o kimś, kogo nikt inny już nie pamięta.
Dlatego warto nie tylko słuchać tych rozmów, ale też je zachowywać. Dopóki mama może jeszcze opowiedzieć, kto siedział przy tamtym stole. Zapisane imiona, miejsca, jedno dodatkowe zdanie stają się później podstawą książki.
Nie zawsze mamy czas na długą rozmowę. Czasem mówimy – oddzwonię jutro. Ale ważne, żeby wiedziała, że ma do kogo zadzwonić. I żeby to, co opowiada po raz trzeci czy piąty, nie zniknęło wraz z końcem rozmowy.
Rozmowa się kończy. Odkładamy telefon. Po dziesięciu minutach dzwoni ponownie:
„Oj, jeszcze zapomniałam opowiedzieć…”
I historia toczy się dalej.
A jaką historię wasza mama powtarza najczęściej?