Co podarować komuś, kto ma wszystko?
Nie wiecie, co podarować komuś, kto ma wszystko? Nie jesteście sami.
Przed urodzinami czy Bożym Narodzeniem często słyszymy: „Niczego mi nie trzeba, chcę tylko, żebyście wszyscy się zebrali”. Rzeczy w domu nie brakuje. Ulubiona kawa, przeczytane książki, zdjęcia na ścianie.
Nie chcemy dawać kolejnej rzeczy tylko po to, żeby nie przyjść z pustymi rękami.
Człowiek, który mówi „mam wszystko”, pielęgnuje to, czego nie da się kupić w sklepie.
Podwórko, na którym upłynęło dzieciństwo. Leśną ścieżkę, którą co rano chodził do szkoły. Głos mamy wołającej na obiad, kiedy jeszcze nie chciało się wracać do domu. Pierwszy rower i to uczucie, gdy wreszcie udało się pojechać samodzielnie. Lata nad jeziorem, kiedy wszyscy mieścili się w jednym namiocie.
Wydaje nam się, że znamy swoich bliskich. Wiemy, gdzie pracował tata. Pamiętamy śmiech mamy w kuchni. Niedziele, kiedy wszyscy mieściliśmy się przy jednym stole i jedliśmy ciasto z jabłek z sadu dziadków.
A jednak każdy nosi w sobie drobiazgi, o których nikomu nie opowiadał. Co tata nucił, pochylony pod maską samochodu. Jakie tańce mama tańczyła w soboty. Jakie ciasto babcia piekła tylko na święta. Jak dziadek się cieszył, kiedy zbudował dom.
Dopóki nikt o nie nie zapyta i ich nie zapisze, te rzeczy żyją tylko w pamięci.
Gdy proponuję książkę o czyimś życiu jako prezent, niemal zawsze słyszę to zdanie: „Po co o mnie pisać, jestem zwykłym człowiekiem”.
Te słowa mówi tata, który przez całe życie woził innych, a w niedziele dzwonił do dzieci i pytał: „Co u was? Kiedy przyjedziecie?”. Mama też uważa się za zwykłego człowieka. Nie zapomina o urodzinach żadnego wnuka, a zapytana, co chciałaby dostać na swoje urodziny, odpowiada: „Po prostu przyjedźcie”.
Myślą sobie: ot, zwyczajne życie. Dla dzieci te zwykłe rzeczy są najcenniejsze. Tamtych czasów nie widziały, a nikt inny już o nich nie opowie.
Książka powstaje powoli. Jednego wieczoru ktoś wyciąga album, innego — przy herbacie pyta, kto tu stoi obok dziadka. Nie trzeba pisać samemu. Wystarczy, że bliska osoba opowie.
Za dziesięć lat wnuk ją otworzy i zobaczy młodego dziadka — takiego, jakiego znał tylko ze starego zdjęcia. Usłyszy, jak babcia opowiadała bajkę.